Een snaar geraakt

Je schrijft blogs om een mening te delen, maar ook om te kijken of ze iets in beweging zetten. Of ze de boel een beetje kunnen opschudden.

En ik moet bekennen: ik ben nu toch wat jaloers. Het is Tjarko Muis gelukt om met zijn mening over tien of twaalf teams per poule een flinke hoeveelheid reacties los te maken. Beduidend meer dan ik gemiddeld op een blog krijg.

Een welgemeend chapeau!

Ook bij Tijd voor Volleybal zullen ze even scheef hebben gekeken. De controversiële meningen die daar worden gedeeld – ondanks mijn pogingen om met aanvullend commentaar ook wat reuring te veroorzaken – heeft lang niet zoveel losgemaakt als het stuk van Tjarko. Misschien kunnen ze hem daar eens een keer lenen?

Alhoewel… Tijd voor Volleybal gaat over de Eredivisie, en daar spelen slechts acht teams. In de laatste podcast over de mannen werd zelfs het tegenovergestelde betoogd: liever mínder teams dan meer, als uitbreiding ten koste gaat van het niveau. Zuid-Korea, met zes professionele teams, werd daarbij als positief voorbeeld genoemd. Tjarko zou ervan gruwelen.

Terug naar het rumoer. Soms hebben mijn blogs al effect vóórdat ze überhaupt gepubliceerd zijn. Dat zien jullie niet, maar ik wel. En dat gaat soms zelfs gepaard met het dreigen van sancties. Geheimzinnig? Zeker. En dat houden we voorlopig ook zo.

Blogs schrijf je overigens niet alleen voor het rumoer, maar ook om wat helderheid te brengen in de wirwar aan reacties.

En dát is precies wat hier gebeurt: de reacties op de mening van Tjarko schieten werkelijk alle kanten op. Vergelijkingen met voetbal, hockey en tennis; frustraties over jeugd, gemengde competities, breedtesport en de Nevobo; kantines, promotie- en degradatieregelingen, werkende jeugd… een hele lijst aan onderwerpen waar het oorspronkelijke pleidooi helemaal niet over ging.

Echt tegengeluid las ik nauwelijks. Het argument van minder blessures door minder belasting werd bijvoorbeeld door precies één persoon genoemd.

Misschien zou de overgang tussen twaalf teams in een poule op hoger niveau en tien op lager, zoals werd gesuggereerd een idee zijn. Maar misschien dat juist dat méér wedstrijden juist zou kunnen leiden tot mínder sporters die op dat niveau willen blijven spelen. Want misschien hebben de meeste sporters wel een andere mening en bevinden de meeste vrienden van Tjarko zich toevallig in kamp Zuid?

Hoe kleiner de poule, hoe kwetsbaarder die wordt voor afzeggingen en verschuivingen. Bij twaalf teams is dat aanzienlijk minder ingrijpend dan bij acht of negen. Om over poules van vijf – die bij de jeugd regelmatig voorkomen – nog maar te zwijgen. Dat leidt soms tot merkwaardige situaties: twee wedstrijden in één weekend, gevolgd door vijf weekenden zonder wedstrijd.

Echter, ik denk dat ze met de vele codes rood, oranje en geel - vooral in het Noorden - vooral blij zijn met veel extra mogelijkheden om te herplannen. 

Een goede, breed opgezette enquête zou duidelijk kunnen maken hoeveel meningen gebaseerd zijn op feiten — en hoeveel op gevoel, frustratie en nostalgie.

Hé, de Nevobo nodigt ondertussen uit om mee te denken over de toekomst van het volleybal.

Dat gaat dus druk worden!

Tenminste… als iedereen die nu verontwaardigd, stellig en vooral héél zeker van zijn zaak is, straks ook even op komt dagen buiten de commentsecties van social media.

Ik ben erbij.

Benieuwd wie ik daar tref.