Soms moet je in een blog de revolutie prediken. De knuppel in het hoenderhok gooien. De olifant in de kamer niet alleen benoemen, maar hem ook een stoel aanbieden en vragen hoe het met hem gaat.
Dus daar gaan we.
Weg met de trainerslicenties. Ja, echt!
Een licentie suggereert dat je ergens voor bevoegd bent. Dat je iets niet mág doen zonder dat papiertje.
Precies dat wringt.
Volleybal-trainerslicenties zijn een fascinerend fenomeen. Ze bestaan. Je kunt ze halen. Je kunt ze verlengen. Je kunt er punten voor verzamelen. Er is administratie. Er zijn regels. Ik heb er zelf ook één.
Alleen…
Het hele licentiesysteem bestaat in de praktijk niet. Het is een wassen neus. Een flutsysteem.
Iedere willekeurige passant zonder licentie, zonder punten, zonder opleiding kan morgen trainer worden. Bij elk team. Met een beetje charisma en een trainingspak kom je verrassend ver. Niemand die vraagt: “mag jij dit eigenlijk wel?”
De huidige licentieniveaus zijn een optelsom van opleidingen uit verschillende tijden, met verschillende eisen en opzet, die kunstmatig in één systeem zijn geperst. En binnenkort schuiven we daar nóg meer varianten onder. Het wordt er niet logischer op.
Maar het échte probleem zit daar niet.
Het echte probleem is: er wordt niet gecontroleerd. Er wordt niet gehandhaafd. Niet door clubs. Niet door de Nevobo. Niet — zoals bij de ledenvergadering bleek — door de NVVO.
Eigenlijk neemt niemand dit systeem serieus.
Stel je dát eens voor bij de APK-systeem van auto's of bij het BIG-register voor artsen. Dan stap je toch niet meer met een gerust hart een ziekenhuis binnen? Of in een auto.
We gaan niet overdrijven. Volleybaltrainers zijn geen artsen. Of auto's. Met het huidige trainerstekort zou handhaving betekenen dat driekwart van de teams ineens zonder trainer staat. Dat wil je niet.
Maar als we toch niet willen of kunnen handhaven, laten we dan gewoon eerlijk zijn en stoppen met doen afslof dit licenties zijn. Nu houden we elkaar collectief voor de gek.
Licenties zijn nu als het slot op de deur van een 24x7 supermarkt. Een relikwie uit een tijd waarin we dachten dat “bevoegdheid” het juiste woord was. Terwijl het allang om iets anders draait: "bekwaamheid".
En dus kan het écht anders.
Sterker nog, op een manier die perfect past bij hoe de volleybalwereld daadwerkelijk werkt.
Denk minder rijbewijs.
Denk minder APK.
Denk minder BIG-register.
Denk GitHub.
Denk LinkedIn.
Noem het een trainer-bekwaamheidprofiel. Een trainerspaspoort. Een volleybal-portfolio. Alles is beter dan doen alsof het een licentie is.
Elke trainer heeft een profiel dat zichtbaar is voor TC-leden van clubs (en als je wilt, breder). Geen juridisch document, maar een professioneel visitekaartje. Met vier simpele bouwstenen:
🏐 Jouw gevolgde opleidingen bij de Nevobo
🏐 Jouw praktijkervaring: teams, niveaus, jaren (geverifieerd)
🏐 Aanbevelingen van collega-trainers, club-TC’s of mentoren
🏐 Jouw permanente ontwikkeling: workshops, bijscholingen, docentschappen, andere opleidingen — precies de punten die je nu ook al verzamelt.
En dan niet precies de hoeveelheid punten verzamelen om je licentie te verlengen, maar veel uitdagender: hoe meer, hoe beter.
Dat profiel ís je aanbeveling. Je reputatie. Je verhaal als trainer.
Niet: “ik mag dit doen.”
Maar: “dit kan ik, dit heb ik gedaan, en dit vinden anderen daarvan.”
De trainer bepaalt zelf wie dit profiel kan inzien, net zoals je bepaalt wie je LinkedIn-profiel ziet. Clubs krijgen daarmee iets wat veel waardevoller is dan een licentiecode: inzicht.
Dit sluit naadloos aan bij hoe volleybal werkt. Sociaal. Netwerk-gedreven. Praktijkgericht.
En het mooie is: het sluit niemand uit in tijden van trainerstekort. Iedereen kan trainer zijn. Maar niet iedereen heeft hetzelfde profiel en dát verschil is zichtbaar.
Sterker nog: het motiveert om te blijven ontwikkelen. Om zichtbaar beter te worden. In plaats van één keer een papiertje halen en dan jarenlang teren op iets wat niemand ooit nog controleert.
Oké. Een bekwaamsheidprofiel dus. Ik ga alvast van start.
Bovenaan mijn profiel: “Blogschrijver over volleybal. Ook revolutionaire blogs.”
Zodat elke club die met mij in zee wil gaan meteen weet: deze trainer geeft niet alleen training… die durft ook olifanten in de kamer te benoemen.
Reacties
Een reactie posten