De examens van volleybaltrainers moeten anders! Sterker nog: de examens van veel opleidingen moeten anders.
Dat was mijn conclusie toen ik 27 juni naar huis reed na een bijeenkomst over het beoordelen examens van trainers. Tijdens de bijeenkomst was dat een vraagteken, tijdens de thuisreis werd dat een uitroepteken!
Want we moeten afscheid nemen van een belangrijk onderdeel van het trainersexamen: het portfolio. Weg ermee!
Maar voordat ik het weggooi, wat is een portfolio eigenlijk?
Volleybaltrainers doen examen of een Proeve van Bekwaamheid (PVB). Een belangrijk deel daarin is het portfolio. Een verzameling trainingsplannen, reflecties en bewijzen van ontwikkeling waarmee kan hij aantonen dat hij klaar is om op een bepaald niveau training te geven.
Dat leek altijd een goed idee. De trainer schrijft op wat hij denkt, bedenkt, overweegt en kiest. Hij laat beoordelaars meekijken in zijn gedachten over volleybal en training geven. Op basis daarvan bepaalt de beoordelaar of hij een bekwaam trainer is.
Alleen de wereld is veranderd.
De trainer schrijft niet meer. Een trainingsvoorbereiding maken? Oefeningen bedenken? Reflecteren? Met een goede prompt levert AI in een paar seconden iets waar een trainer vroeger avonden aan schreef. Vaak sneller en minstens zo goed als een trainer zelf.
Schrijven was al nooit de belangrijkste kwaliteit van een trainer — behalve als je blogs schrijft — maar nu wordt het nog minder relevant.
Want beoordelen we nog wel wat we denken te beoordelen?
Hoe goed iemand een prompt kan schrijven? Hoe goed iemand overweg kan met een AI-systeem?
Kortom, geen portfolio meer. Maar wat dan wel?
Nou ... Michelinsterren!
Michelinsterren?
Je weet wel: de beoordelingen van een Frans bandenmerk dat ooit een autogids maakte en uiteindelijk de beroemdste restaurantbeoordeling ter wereld werd.
Een kok wordt beoordeeld op wat er uiteindelijk op het bord ligt. Er heeft nog nooit een kok een Michelinster gekregen op basis van een opgestuurd recept. Een Michelinster is dan net zoiets als een rijbewijs op basis van je theorie-examen.
Een recept kan geschreven zijn door AI, door de kok zelf of - altijd van zeer goede kwaliteit - door grootmoeder. "Naar grootmoeders recept"; bijzonder hoe al die grootmoeders allemaal van de goede recepten hebben opschreven.
Een recept kan perfect zijn, pas in de keuken blijkt of iemand het echt kan. Een recept op papier speelt geen rol in de beoordeling, het gaat om het koken.
Datzelfde geldt voor trainers.
Een portfolio kan laten zien wat een trainer kan opschrijven. Het kan laten zien dat iemand kan plannen en voorbereiden.
Alleen het zegt niks meer. Zeker niet, nu AI dat doet. Dus moeten we kijken wat er gebeurt wanneer de spelers de zaal binnenkomen.
Dat is het moment waarop een trainer het kan laten zien. Sterker nog: dat is het moment waarop een trainer het móét laten zien. Want het gaat niet om het schrijven van het recept. Het gaat om koken. Het gaat niet om het maken van een trainingsplan. Het gaat om trainen.
De ironie van deze blog. Ik heb zojuist geschreven dat schrijven niet meer telt, omdat AI het sneller en beter kan.
Jullie lezen deze blog, maar wie schreef hem eigenlijk?
Maar uiteindelijk doet dat er niet toe. Wat telt, is ... of het gerecht smaakt, of de training staat als een huis.
En of je aan het einde van de blog een glimlach van waardering niet kan onderdrukken.
Smile! 😄
Reacties
Een reactie posten