Deze blog bestaat niet

Dit is een blog die nooit is geschreven. Echt niet. Als je hem toch aan het lezen bent: het is een illusie. Deze blog heeft nooit bestaan.

De Nevobo heeft namelijk laten weten dat er dit seizoen geen nieuwe spelregels zijn. En dat is wel zo fijn.

Geen nieuwe regels betekent geen nieuwe regels uitleggen. Geen discussies over wat er nu weer anders moet. Geen trainers die mij vragen wat de scheidsrechter nou precies mag fluiten. Geen scheidsrechters die mij vragen wat trainers denken dat ze mogen doen.

Kortom: rust deze week. Ik hoef geen blog te schrijven.

En toen kwam er een mededeling.

"Niet iets waar je een blog over schrijft."

De spelregels zijn hetzelfde gebleven, maar toch moet een bestaande regel anders worden beoordeeld.

Dat is geen verandering natuurlijk. Het is meer zoals een restaurant waar het menu hetzelfde blijft, maar de ober ineens uitlegt dat ze een concept hebben.

Het gaat over de tipbal. De regel is niet veranderd: de bal mag nog steeds niet gevangen of gegooid worden. Prima. Maar vanaf dit seizoen gelden er wel specifieke richtlijnen en interpretaties voor hoe we die bestaande regel moeten beoordelen.

En na drie bekerwedstrijden heb ik het gevoel dat we inmiddels vooral bezig zijn met het interpreteren van de interpretatie.

Maar nee hoor. Dat is geen verandering. Echt niet. Het is interpretatie. En interpretatie is natuurlijk iets totaal anders. Niet iets waar je een blog over schrijft. 

Alleen fluit de scheidsrechter ondertussen wel anders.

Sterker nog: elke scheidsrechter lijkt nu anders te fluiten.

Bij de een worden alle ballen met twee handen afgefloten. Springend, staand, liggend. Bij de ander wordt een bal afgefloten omdat hij van richting verandert. Waarbij vervolgens de vraag blijft: is richting geven hetzelfde als richting veranderen? En wat is dan precies het verschil? En de derde scheidsrechter komt met het argument dat de schouderlijn loodrecht op de speelrichting moet staan.

Die laatste komt je misschien bekend voor.

Dat klopt.

Dat is een spelregel uit het beachvolleybal. Nu ook creatief toegepast in de zaal.

Kortom: iedereen lijkt een beetje de weg kwijt.

"Gewoon een duidelijke en werkbare uitleg."

Ik ook.

Ik heb dan gelukkig de mazzel dat ik de weg kan vragen aan jullie in deze blog.

Want ik ben helemaal niet tegen spelregelwijzigingen. In tegenstelling tot sommige puristen zit ik bijvoorbeeld met smart te wachten op het moment dat we acht wissels mogen doen in plaats van zes.

Veranderen mag dus best.

Maar als we iets veranderen, zou het wel fijn zijn als we daarna allemaal ongeveer weten wat we moeten doen. En daar zit voor mij nu precies het probleem.

De beste uitleg die ik tijdens een van de wedstrijden hoorde, kwam eigenlijk van een scheidsrechter die het opvallend eenvoudig hield:

Als de bal boven de netrand is en de bal met twee handen over het net wordt gespeeld, fluit ik af. Tenzij het een blokactie is.

Klaar.

Geen discussie over richting geven of veranderen. Geen discussie over de vraag of een bal met één hand net iets te lang wordt vastgehouden. Of met twee. Geen discussie over schouderlijnen.

Gewoon een duidelijke en werkbare uitleg.

Dat vond ik eerlijk gezegd een stuk begrijpelijker dan de uitgebreide uitleg van de Nevobo. En zo kwam er dus tóch een blog.

Over spelregels die niet veranderd zijn en die dus gewoon met rust gelaten hadden moeten worden. Een blog die dus nooit geschreven had hoeven worden.

Hij bestaat dus niet. En als je hem wilt doorsturen — bijvoorbeeld naar de Nevobo — heb je niets doorgestuurd!

Ik ben voor deze week klaar.